From Hilde With Love » Fotografie Blog Hilde Hoebers, Fotografe in Antwerpen, Huwelijksfotografie België

Juliet’s eerste maand

Persoonlijke blogpost

(((Eindelijk))) Na 6 dagen ziekenhuis, mogen we eindelijk met z’n drietjes naar huis. Langs de ene kant: joepie! Langs de andere kant: help! Want daar sta je dan, met dat mini wezentje in de living…Het begin van duizend-en-een vragen 🙂

Hilde: “Moeten we Juliet nu direct uit de maxicosi halen?”

Jeroen: “ja euhh…”Zou ze te warm hebben in dat berenpakje?”

Hilde: ‘Mja ik denk het wel, maar als we haar eruit gaan halen, wordt ze mss wakker…”

Jeroen: “uhu…wakker…das ni goe e” 🙂

De rest van de dag verloopt met ups en downs. Ik wil zoveel doen (was doen, nog wat doopsuikertjes maken, foto’s bekijken,…) maar kom letterlijk tot niks. Ik heb regelmatig pijnscheuten en moet na een tijdje noodgedwongen gaan rusten. Toch vraag ik me constant af of je ok bent, en tegen de avond slaat de stress pas goed toe…. De eerste avond zonder vroedvrouw in de buurt, of belletje waar ik op kan duwen voor hulp. Jij gaat je eerste nachtje tegemoet zonder al teveel problemen, maar ik ben er allerminst gerust in. Werkt de babyfoon zoals hij moet werken? (ff testen!) Heb jij het niet te warm? Of ga je koud krijgen vannacht? Ik blijf bij je bedje staan tot Jeroen echt zegt dat ik nu maar gewoon moet komen slapen. Alé dan…Eerste week thuis

Uiteindelijk verloopt alles normaal, jij word een keer of 3 wakker om te eten. Voor ik het weet is het ochtend en hebben we de eerste nacht overleefd. Yes!

 Ik heb nog veel last van de wonde van mijn keizersnede. Lang rondstappen lukt niet, met jou gaan wandelen jammer genoeg ook niet. Maar ik heb gelukkig een lieve kraamhulp, die  – als papa gaat werken – helpt waar nodig en zorgt dat ik af en toe eens goed kan rusten. Ze laat me ook nog eens zien hoe ik jou het makkelijkst een badje kan geven en waar ik op moet letten. Dat heb ik immers in het ziekenhuis allemaal gemist, want ik kon de eerste 2 dagen niet uit bed. Gelukkig voor mij en voor ons trouwens ben jij een héél vrolijk, rustig meisje! Je hebt een grote eetlust, en nadien ligt je vaak te glimlachen. Wenen doe je niet zoveel. Enkel als het echt nodig is: (lees= honger, pijn of ongemak). Een wolk van een baby, zoals ze dat zo mooi zeggen.

Tweede week thuis

Bezoekjestijd!

Ook je (nieuwsgierige) nichtje Lore en neefje Lowie komen je voor het eerst bewonderen. Tante Ann ken je al van in het ziekenhuis, dat was die mevrouw die altijd met die koude natte doekjes kwam (om je wakker te houden tijdens de voeding) hihi 🙂 Lore is superfier dat ze je mag vasthouden. En Lowie heeft een coole tekening gemaakt voor jou.

Ik vond het zelf ook eens tijd om samen met jou op foto te staan. We zien wel precies allebei een beetje geel! (en ik ook doodmoe).

10 dagen oud – (Ik merk op dat ik je altijd die krabwandjes aandoe, omdat je anders echt de hele tijd met je scherpe nageltjes je gezicht “bewerkt”. Jeroen doet ze altijd uit, en wil je dingen laten vasthouden. Maar ik doe ze nadien altijd terug aan.)

Derde week thuisEen van de zeldzame momenten dat je je “harnasje” niet aan hebt. Veel aangenamer om je vast te houden, veel knusser zo. Dat pakje schept toch echt wel wat afstand tussen ons twee. Ik hoop dat we het snel vanachter in de kast kunnen zwieren! Maar zoals het er nu voor staat, moet je het toch zeker 3 maanden dragen. #zucht #frustrerendJe bent echt een dotje! Alleen vervelend dat je altijd honger hebt als wij willen eten 🙂 Tussen papa en zijn bord kom je best niet, maar jouw weentjes daar kan hij echt niet tegen! Dan komt hij je snel troosten. En aangezien ik over een man beschik die wel meerdere zaken tegelijk kan (#jaweldames), moet hij zijn bord uiteindelijk niet laten staan voor jou, maar doet hij gewoon de twee tegelijk.

Jij krijgt borstvoeding, maar we oefenen af en toe met flesjes afgekolfde melk omdat papa ook het voeden kan ervaren én ik wat meer onafhankelijkheid heb naar de toekomst toe. Ik wil immers deze zomer mijn fotografie volledig terug kunnen opnemen, en ben helemaal niet van plan de borstvoeding daarvoor te laten. Ik ben wat zenuwachtig voor je eerste flesje, maar het gaat wonderwel goed! Ook dat is weer een pak van mijn hart (want mijn hele zomer is goed volgeboekt ondertussen!)

juliet 1 maand extra-1

Vierde week thuis

Eindelijk voel ik me zelf fit genoeg om een eerste ‘fotosessie’ met jou te doen. Je schattige voetjes zijn als eerste aan de beurt.Maar al snel heb jij er genoeg van! Je ligt liever in een bedje of in mama’s armen dan op een dekentje op de grond. #eigenlijkwelnormaal 🙂

Ik had me trouwens voorgenomen om zoveel mogelijk op te schrijven over onze belevenissen met jou, gevoelens en gedachten…Het is voorlopig bij een goed voornemen gebleven moet ik zeggen. Want veel meer dan voedingen opschrijven en “links” of “rechts” doe ik niet. (wel netjes in een excelleke 😉 ) Jij eet trouwens 6 a 7 voedingen op 24u. (wat normaal is) Maar toch voel je je dan als een echte melkmachine!

juliet 1 maand extra-2Jij hebt nog steeds een geel kleurtje. (voel ik me een beetje schuldig over) Want..dat komt grotendeels omdat ik met jou nauwelijks buiten kom. Ik geraak amper vooruit in ons appartementje, ik kan niet lang rechtstaan zonder pijnscheuten te krijgen, en zie het dus al helemaal niet zitten om te gaan wandelen. Het is gewoon een te grote onderneming. Daarom ging papa de eerste weken met jou naar buiten. Nadien gingen we samen, maar duwde hij de buggy. Nu,na 4 weken, is het eindelijk zover: een echte wandeling met jou! Hoe zalig! We genieten allebei van het zonnetje en het buiten zijn.  Na een half uurtje is het wel afgelopen want ik heb wat pijn en ben er echt moe van geworden. Maar zeker voor herhaling vatbaar!

Na 1 maand

 Die fierheid die je als (kersverse)mama kan hebben is onbeschrijfelijk. Ik kan alleen maar zeggen dat het je wel een boost geeft – na een maand van slapeloze nachten, pijn, ongemak, twijfels en tranen – van de vroedvrouw én van K&G te horen dat jij het super doet, kerngezond bent en een hele kilogram bent bijgekomen, wauw!! Ik ben echt benieuwd naar de komende weken en maanden. Ik besef wel dat jij van een kant een zware verantwoordelijkheid bent (en een grote inpact hebt op ons huidige leven) maar langs de andere kant ook een bron van zoveel positieve emoties – fierheid, verwondering, puur geluk en echte blijdschap – die ik nooit eerder in die mate ervaren heb.

Op naar meer van dat zou ik zeggen (en minder van die andere dingen hierboven 🙂 )De meeste foto’s zijn gemaakt met mijn canon mark 3 en 50mm/24mm lens, maar enkele ook ( i confess) met mijn iphone.

Stuur onseen berichtje Deel opFacebook tweet optwitter Pin opPinterest Emailnieuwsbrief

Your email is never published or shared. Required fields are marked *

*

*