From Hilde With Love » Fotografie Blog Hilde Hoebers, Fotografe in Antwerpen, Huwelijksfotografie België

Juliet’s geboorteverhaal

English version

Dinsdag 17 maart 2015

Laat me beginnen met te zeggen dat je gelukkig 9 maanden de tijd hebt om je op de geboorte van je (eerste) kindje voor te bereiden. Laat me gelijk daarna zeggen: je KAN je gewoonweg niet voorbereiden op zoiets groots / unieks / subliems… het is een illusie als je dat denkt 🙂 Sorry aan alle moeders-in-spé :-).

We keren even terug naar het einde van mijn zwangerschapsverhaal ( kan je hier lezen trouwens) : een brief van het UZA met daarin de oproep voor opname op 17 maart 2015: DE dag dat ik mijn kleintje eindelijk in de  – piepkleine – oogjes mag kijken. (btw ik zeg overal ‘ik’ maar bedoel natuurlijk altijd ‘we’ 😉 #depapanietvergeten). “U wordt nuchter verwacht om 7u ‘s morgens…” Uh? Mijn geplande keizersnede is pas in de late namiddag ?! 1 telefoontje later blijkt dat ik gerust tegen de middag mag komen aanwandelen (aanwaggelen is een betere benaming). Oef, want nuchter moeten zijn + vroeg opstaan valt niet mee als je hoogzwanger bent en zo’n grote eetlust heb zoals ik. Ik probeer dus thuis zo lang mogelijk in mijn bed te blijven liggen, maar uiteraard beslist mijn rug op een bepaald moment dat het ‘liggen’ moet veranderen in ‘zitten’ of ‘rondlopen’. Tijdens het inpakken realiseren we ons dan we nog zo’n glazen bokaal missen voor onze snoepspekken, dus onderweg naar het ziekenhuis stoppen we nog even in de IKEA. #surreal. Rond de middag arriveren we op de materniteit. Ik verken de kamer waar ik de komende dagen ga vertoeven, Jeroen begint zijn verhuistocht van auto naar kamer, van kamer naar auto (zo een keer of 2-3) 🙂 Arme Jeroen.

Ik hou even halt in de badkamer bij het bedje waar jij over een uurtje of 5 in zal liggen, een baby’tje dat helemaal van mij (#ons) zal zijn. Waar ik voor de rest van mijn leven voor ga zorgen. Het begint nu echt stilletjes door te dringen dat ik mama ga worden, doch ik kan me er nog altijd niets concreet bij voorstellen of bij voelen. Ik voel me ongewoon kalm en sereen, ja zelfs redelijk ’emotieloos’ in vergelijking met de afgelopen maanden.

Een van de vroedvrouwen komt een baxter en medicatie klaarleggen die ik straks zal krijgen. Ze heeft nog geen zicht op het uur van mijn keizersnede. #geduldigafwachtendus #beniknietgoedin

Jeroen is ondertussen klaar met “de grote verhuis”. Hij heeft er honger van gekregen en smult van een broodje gezond. Ik heb eigenlijk geen hongergevoel, dus het stoort me totaal niet dat hij daar zo smakelijk zit te happen. Ik begin met wat kledij uit te pakken en het een beetje knus te maken. Ik leg jouw babykleertjes klaar en het knuffeltje dat ik last minute nog kocht. Ik zie ineens dat ik vergeten ben om pampers en babyshampoo mee te brengen! Gelukkig krijgen we even later een pakketje van het ziekenhuis waar we de eerste dagen zéker mee zullen toekomen. Oef 🙂

Dan komt de vroedvrouw terug om me even aan de monitor te leggen, dus verplicht even in bed. 🙂 Het uur van de keizersnede is nog altijd een vraagteken, maar het zou wel eens kunnen dat ik de laatste patiënt van de dag wordt…uh 🙁

Grappig intermezzo: ik had al héél lang het ietwat bizarre idee in mijn hoofd dat ik met roze teennagels met gouden glitters op naar het ziekenhuis wilde gaan en dat me dat geluk zou brengen bij mijn bevalling. Ik heb dus gisterenavond nog mijn teennagels zitten lakken, dus een footsie kon vandaag ook niet ontbreken natuurlijk! Haaaa memories 🙂

Jij voelt je blijkbaar super goed volgens de metingen en bent zelfs eventjes goed actief! Ik ga die duwtjes en stompjes in mijn buik toch wel missen bedenk ik me ineens. #evenemotioneel. Wat later mag ik terug rondlopen en probeer ik nog eens contact te maken met jou. Ik voel over mijn buik en beeld me mentaal in dat jij mijn hand ook voelt. Dan geef ik je kleine duwtjes. En je duwt terug! Een gekend spelletje van de laatste maanden… Voor jou is er niets aan de hand, jij weet nog helemaal niet dat jij straks uit je warme nestje zal gehaald worden. En misschien maar goed hé…

15u30: De vroedvrouw komt zeggen dat ze me over een half uurtje komt halen. Yes eindelijk! Ik zit nu toch wel een beetje nerveus op mijn bed te wiebelen, Jeroen “zorgt” voor het vullen van de spekkenpot (en zijn eigen maag) 🙂 ik moet er hard om lachen (je kent dat wel, zo’n spanningslachje dat even oplucht maar dan komen die kriebels toch terug) 🙂

16u: Eindelijk is het zover, ik wordt meegenomen richting OK, maar eerst moet ik nog even in een aparte kamer wachten tot ze klaar zijn om me te ontvangen. Jeroen mag gelukkig nog even mee en neemt een laatste foto.

En wat er daarna allemaal gebeurt kan ik enkel in woorden vertellen. Tegen 17u heb ik een epidurale gehad en ben ik helemaal klaar voor de ingreep. De gynaecologe voert samen met een assistent de keizersnede uit (achter een blauw doek, net zoals op tv) Jeroen is blij dat hij er niets van moet zien. En een kleine 20 minuutjes later horen we eindelijk een klein schreeuwtje. Daar ben jij Juliet !!! Zoals gebruikelijk bij een keizersnede wordt het pasgeboren baby’tje héél snel getoond (over dat blauwe doek) en gelijk meegenomen om door de kinderarts nagekeken te worden. In ons geval is er geen reden tot ongerustheid en concludeert de dokter vrij snel dat jij kerngezond bent en gelijk mee mag naar de materniteit.  Ik had wel op voorhand aangegeven dat ik heel graag huidcontact met jou zou hebben en ook heel graag snel de borstvoeding wou opstarten. Dus alvorens papa Jeroen jou meeneemt, mag je nog even bij mij liggen komen liggen.

De vroedvrouw legt jou bij mij op de borst (en dan drinkt je zelfs even!). Ik kijk naar jou, maar kan nog totaal niet plaatsen dat je mijn dochter bent. Achteraf gezien denk ik dat dat voor een stuk te maken heeft met het feit dat ik jou niet natuurlijk “gebaard” heb. Je was er NIET, en dan plotseling WEL. Ik voel wel onmiddellijk de drang om voor je te zorgen en een algemeen gevoel van “ongerustheid” (alles toch echt ok met je?!).  Dan gaat je onherroepelijk weg, mee met papa, zodat de artsen de operatiewonde netjes kunnen dichtnaaien. Ik hoor van de anesthesist: “Mevrouw, als u zo dadelijk uw voeten kan bewegen moet u niet meer naar de verkoeverkamer maar mag u gelijk naar de materniteit”. Dat moet hij geen twee keer zeggen! Mijn voeten gaan direct de lucht in! Maaaarrr, het mag toch niet baten. Door een fout in het computerprogramma MOET ik toch naar recovery, om daar dan nadien opgehaald te worden. Aaahhhh. Dat is dus echt niet leuk! Even later lig ik daar dan, tussen een 4 tal mensen die allemaal aan het ontwaken zijn. Ik ben nog nooit zo klaarwakker geweest en lig te wiebelen in mijn bed. Ik spreek 2x een verpleegster aan (ze kregen het waarschijnlijk op hun zenuwen van mij) maar ik wil dus echt NU DIRECT naar de kamer. Jij ligt daar! Uiteindelijk mag ik, na een half uur nerveus liggen zijn, eindelijk naar de kamer. En daar ben je dan, lief klein meisje. Je bent wakker en lijkt ons aan te kijken. Wat een wonder toch!

Jeroen verwoordt het mooi: ze is nog zo NIEUW. (en hij denkt daarbij waarschijnlijk: “hopelijk doe ik ze niet KAPOT” :-))

En zo gaan we de eerste nacht in…

Woensdag 18 maart 2015

Veel slapen was er niet bij, om de 2u uur voeden. En een krakend bed zoals ik nog nooit heb gehoord. (krakende bedden op een materniteit, het zou bij wet verboden moeten worden). Bij de minste beweging (en dus luid gekraak) word jij wakker. Ook het aanleggen lukt geen enkele keer zonder hulp van de vroedvrouw. Maar we houden er de moed in en zijn nog ‘high’ van het hele gebeuren. Jij ligt er nu zo vredig bij, en ik ben super blij – zo liggend onder mijn zelfgemaakte vlagjes! #fieralseengieter

Ik maak een eerste selfie met jou en stuur hem de wereld in. Ook een foto op facebook vertelt aan onze vriendenkring dat jij bent geboren! We krijgen vooral véél leuke reacties op jouw naam (en de aparte schrijfwijze).

Donderdag 19 maart 2015

Ik “mag” (lees=moet) voor het eerst uit bed, man man wat ben ik blij dat daar geen foto’s van zijn. Elke stap tot aan de badkamer (2,5meter) is super pijnlijk. De vroedvrouw helpt me douchen maar het is de vreselijkste douche uit mijn leven. Het voelt alsof de operatiewonde elk moment kan openscheuren. Aankleden is al even erg. Ik ben blij als ik terug in mijn bed lig! Maar veel rust heb ik niet. De kinesist komt langs, dan kind & gezin. Tussendoor ook nog iemand die me informeert over een bepaalde studie…#leavemealone

En dan is het tijd voor bezoekjes, véél bezoekjes. Als eerst natuurlijk onze fiere ouders (mijn papa is jouw peter, Jeroen’s mama is jouw meter). Je wordt doorgegeven van arm naar arm en vindt het allemaal best.

Tussendoor doe je dutjes, want zoveel bezoek is beste vermoeiend (ook voor mij!).

Een klein donker wolkje verschijnt als ik de kinderarts op bezoek krijg die me zegt dat jij een tijdje een soort “harnasje” moet dragen om je heupjes in 90° te houden. Dit om te vermijden dat je heupje uit de kom zouden schieten, want je heupkom is blijkbaar niet 100% ontwikkeld, waardoor dit snel kan gebeuren. Ik voel me direct schuldig omdat ik denk dat dit komt doordat je zo lang in stuit en dubbelgeplooid in mijn buik hebt gezeten, maar dat is niet de reden. Een uurtje later komt de bandagist dat “pakje” aanmeten en ik ben héél emotioneel en begin te wenen. De bandagist verschiet een beetje en wil me geruststellen. Het is echt wel gewoon uit voorzorg en zeker niets ernstigs. Toch ben ik de rest van de dag van slag. Ik ben blij als ik het tegen je papa kan vertellen. En het is gewoon ook zo zielig je zo te zien liggen. Het enige pluspuntje is dat ik het motiefje wel super leuk vind! #jijretrokindje

Vrijdag 20 maart 2015

Na weer een nacht zonder al teveel slaap wordt het me een beetje teveel. ‘S morgens begint nochtans nog vrij goed want je slaapt iets langer dan anders waardoor ik me toch even kan opfrissen en iets eten. Maar dan komen de gekende mommy-blues. Ik ween aan één stuk door en bel mijn zus om het even allemaal eruit te gooien. Ik voel me slecht en denk dat jij niet genoeg eet. Ook de vroedvrouw vertel ik over mijn twijfels, doch je komt goed bij dus er is eigenlijk niets aan de hand. Na een tijdje voel ik me iets beter. Mijn zus stelt voor te komen slapen vanavond, zodat Jeroen eens naar huis kan. Wat ben ik blij met dat voorstel!!

Tussendoor komen goede vrienden Ellen & Gilles met hun 2 meisjes op bezoek.

Zaterdag 21 maart 2015

Mijn zus is vanacht blijven slapen en heeft me wonderwel geholpen met voeden en jou troosten zodat ik toch iets meer kon slapen. Ik voel me al véél beter, toch heb ik nog veel pijn en kan ik nog altijd jou geen badje geven (veel te lang rechtstaan). Dus neemt zij het even over, ze is een ervaringsdeskundige (uiteraard na zelf 2 kindjes ter wereld gebracht te hebben) en ik vertrouw haar volledig. Jij bent in goede handen en amuseert je opperbest in je badje.

Nadien ben je volledig uitgeteld 🙂

Zondag 22 augustus 2015

Vandaag is een rustige dag. Zus vertrekt naar huis, Jeroen komt straks. Ik voel me al veel beter en kan ook al wat langer op mijn benen staan. Ik heb ook eindelijk de moed en de zin om foto’s te maken. Ik heb er vertrouwen in en zie er naar uit om naar huis te vertrekken morgen.

Maandag 23 maart 2015

We gaan naar huis met jou! Het is een zonnige ochtend, ik geniet nog van een laatste ontbijt en middagmaal en dan, gepakt en gezakt, vertrekken we naar huis.

Jij in je berenpakje dat nog veel te groot is, ik in een rolstoel. Aan de uitgang van het ziekenhuis laten we de rolstoel achter (en dat was een slecht plan!). De auto staat niet zo héél ver, maar véééél te ver voor mij. Na 20 stappen begint mijn buik en wonde zo’n pijn te doen. De laatste stappen zijn echt die van een omaatje van 90 met een nieuwe heup. Maar ik verbijt de pijn, want we gaan naar huis en ons nieuwe leven met jou kan eindelijk echt beginnen!

Stuur onseen berichtje Deel opFacebook tweet optwitter Pin opPinterest Emailnieuwsbrief

Your email is never published or shared. Required fields are marked *

*

*