From Hilde With Love » Fotografie Blog Hilde Hoebers, Fotografe in Antwerpen, Huwelijksfotografie België

Juliet’s verhaal: het prille begin

English version here: Juliet’s story

Lieve Juliet, ondertussen ben jij al meer dan 9 mooie maanden een deel van ons gezinnetje. Hoog tijd om je te vertellen hoe jou prille leven begon, en hoe wij de 9 lange maanden voorafgaand aan jou geboorte hebben beleefd!

31 juli 2014 – 7/8 weken

Een rustige avond, was het niet dat ik voor de zekerheid een zwangerschapstest heb gekocht. Ik voel me al een paar dagen erg moe en heb af en toe hoofdpijn. Ik denk: ‘waarschijnlijk 10 euro de vuilbak in”… En dan ineens kleurt dat tweede streepje…slik…nog eens de bijsluiter lezen…nog eens nakijken…hmm nog altijd 2 streepjes. Ok we nemen een foto voor de zekerheid (waarom zou ik zekerder zijn met een foto maarja 🙂 ). Ok, nu ben ik dus zwanger ofzo?! Ha ja Hilde want het is een ZWANGERSCHAPSTEST. Oooooh ik ben zwanger, yes hoe leuk!! Maar oh nee, ik moet nog 3 uur wachten om het aan de toekomstige papa te kunnen VERTELLEN (aaahhhhh, langste 3 u van mijn leven).

17 augustus 2014 – 10 weken

Vandaag een eerste foto gemaakt van mijn nog niet echt goed zichtbare buikje, maar toch een fijne herinnering. We gaan naar een familiefeestje, ik sla beleefd de champagne af omdat ik “medicatie” neem. Ahum 🙂

Volgende week eindelijk een eerste echo, daar kijk ik echt naar uit!

20 augustus: echo op 9 weken

Oef, goed nieuws gekregen. Je hartje klopt goed en alles ziet er ok uit! Blijkbaar ben ik wel maar 9 weken ipv 10,5 weken ver. Ze noemen je “het vruchtje”, maar voor mij ben je nu al een snoezig baby’tje. Je bent nu 2,30 cm groot. Een klein framboosje 🙂 De gyneacoloog denkt al zeker te weten dat je een meisje bent! Joepieee! We besluiten ook de toekomstige meter en peter in te lichten. Ik maak een kopie van de echo en verpak hem als een cadeautje. Bij het afgeven zeggen we: we hebben iets gekocht 🙂 (onze lieve schoonouders in alle staten want ze denken dat we een huis gekocht hebben zonder het hun te vertellen) Maar het nieuws wordt zéér positief onthaald en we worden de rest van de avond doodgeknuffeld hihi. De zelfde reactie volgt nog eens bij mijn ouders 😉

(foto is even zoek maar volgt later nog!)

2 september 2014: 11 weken

Een zonnige vakantie naar Lissabon, Portugal staat op het programma. Ooh wat kijken we er naar uit om (voor de laatste keer) met ons tweetjes erop uit te trekken.

We hebben een zalige tijd, en ik heb nergens last van (ik moet enkel wat op het eten letten – enkel warme maaltijden dus). Alleen de laatste dag voor vertrek wordt ik verkouden (raar genoeg) en ben ik behoorlijk kortademig.

29 september 2014 – 15 weken

Een minder leuke dag, vandaag moet Jeroen geopereerd worden aan zijn schouder. Het is een geplande ingreep, maar daarom niet minder spannend. Ik zit de hele dag ongeduldig te wachten in een lege ziekenhuiskamer. Het duurt zo lang dat ik al begin te denken dat er vanalles mis is gelopen. Ik vraag 2x om naar de OK te bellen, maar ze verzekeren me dat alles ok is. Als hij eindelijk terug op de kamer komt vloeien er nogal wat traantjes. Tja die hormonen zijn er, en gaan de komende maanden nog meermaals opspelen 🙂 .

19 oktober 2014 – 17 weken

De weken na de schouderoperatie van Jeroen zijn hels, en dat is nog zacht uitgedrukt. Hij heeft enorm veel pijn en kan niet slapen, uiteraard slaap ik evenmin. De zetel in de living biedt af en toe rust, maar na een tijdje krijg ik er ook (rug)pijn van. Gelukkig betert het na enkele weken. We nemen nog eens een foto van mijn (nu wel) zichtbare buikje. Rond deze periode begin ik ook voor het eerst “iets” in mijn buik te voelen. Het lijkt alsof er een hele hoop vlindertjes rondfladderen.

28-31 oktober The Ostuni Wedding Workshop – 21 weken

Yes, mijn eerste grote buitenlandse wedding workshop start vandaag! Met long time friend en eveneens huwelijksfotografe Leentje vliegen we naar Puglia, Italië. Hier heb ik lang naar uitgekeken! En het werd een geweldig tripje (waar ik zeker ook nog een blog aan moet wijden, als ik ooit de tijd vind!) Ik heb er véél geleerd, véél gegeten en…véél gegeten 🙂 . (eten en drinken (wijn) was in de prijs begrepen. Aangezien ik van de wijn moest blijven heb ik gewoon altijd extra dessertjes gegeten haha!!

(foto’s van mij gemaakt door Leentje Schoofs)2016-01-07_00472016-01-07_00482016-01-07_0049

Bij mijn terugkomst begint het toch stilletjes aan te kriebelen om babyspulletjes te gaan bekijken. We weten ondertussen (of denken toch te weten!) dat het een meisje gaat worden, dus focus ik me op lieve leuke snoezige dingetjes met de kleur roze. Ik probeer ook naar meer neutrale dingen te kijken, maar blijf echt telkens bij dat roze uitkomen. Je moet weten: vroeger had ik een hekel aan roze! Maar komt het nu door de hormonen of …ik weet het niet, maar ik vind roze mooi haha! (om dit rozige verhaaltje te counteren, een ‘neutrale’ grijzige foto)

19 december 2014 – 27,5 weken

Alles gaat wonderwel, ik voel me supergoed en héél fit. Ik vul mijn dagen met kleertjes wassen en klaarleggen, ideetjes voor het geboortekaartje verzamelen (want dat ga ik zelf maken), kerstcadeautjes kopen, geboortelijst bekijken, doopsuikerideetjes zoeken…En af en toe de obligatoire selfie 😉 #kijkeensnaarmijnbuikallemaal

22 december 2014 – (verwarrende) echo op 28 weken

Je raadt het nooit: de gyneacoloog (een andere dan bij de 9 weken echo) denk dat het een jongetje gaat worden. Hellup..hoe kan dat??? Ik zeg uitdrukkelijk dat bij de 2 vorige echo’s de andere gyneaco duidelijk een meisje zag…”Tja” zegt ze, “we zullen toch nog even moeten wachten. Tijd zal het uitwijzen…” Ik denk: jaja maar ik wil het wel graag NU weten 🙂 #effeflippen #babygendermixup

24 december 2014: Goede vriendin Leonie bevalt van het schattigste baby’tje ooit 🙂

Lieve Louane! Ik kan dus nu al echt niet meer wachten tot ik mijn eigen kleine meid mag vasthouden (ja ik blijf hardnekking in mijn MEISJE geloven) 🙂 Nog 12 weken geduld pfff!

8 januari 2015 – 30 weken

Ik ga met mijn zus op bezoek bij mij mama, het is haar verjaardag vandaag. Tussendoor nog eens onnozel doen, het lukt ons maar niet om een foto te maken waar we alle drie ‘deftig’ op staan…

10 januari 2015 – start naaicursus

Tja het leven zit vol verrassingen. Ik heb ineens beslist me in te schrijven voor een naaicursus, want ik wil wel eens weten of ik (na enkele lessen) iets moois zou kunnen maken voor mijn kleintje in wording.

Daarnaast heb ik ook wat hulp nodig bij het maken van de vlaggenlijn die ik wil ophangen in het ziekenhuis als ik ga bevallen (jaja wat een ideeën allemaal!) Ondertussen begint die buik wel meer en meer in de weg te zitten moet ik zeggen. En het rondhollen van hier naar ginder gaat al wat minder vlotjes. Maar het kan veel erger zeker? Stampjes geven kan jij ondertussen trouwens al héél goed!

17 januari 2015 – fotoshoot op 31 weken

Foto’s foto’s foto’s, tja daar draait mijn leven voor een groot deel om. En het knaagde al een tijdje dat ik geen foto’s had van mezelf met mijn vriend erbij. Geen mooier moment dan wanneer je een kleintje verwacht toch?! Dus vroeg ik goede vriend Dries (Vormkrijger) of hij het zag zitten om met ons op pad te gaan. Een zalig relaxte namiddag met ons 3-tjes (of 4, want ons meisje speelde de hele tijd voetbal in mijn buik) was het gevolg. En de beelden die we nadien mochten ontvangen waren ZALIG mooi. Een prachtige herinnering voor ons en onze toekomstige dochter. Een grote Merci aan Dries (en ja, ook deze foto’s moet ik ook nog eens dringend bloggen)

26 januari – Echo op 32 weken

Die echo’s zijn toch altijd spannend hoor, je hoopt steeds dat alles ok is en je denkt het ook wel (want je voelt je goed) maar er is altijd een klein stemmetje dat zegt: “wat als dit of dat”…

Gelukkig was jij weeral dik ok kleine meid. Ja ik zeg meid want het is nu toch vrij zeker dat je een vrouwtje bent 🙂 Je weegt nu ongeveer 1560 gr. Het enige minpuntje is dat je nog niet naar beneden getuimeld bent. Je zit blijkbaar graag met je poep naar beneden 🙂 Gelukkig is er wel nog wat tijd om ‘juist’ te gaan liggen/zitten…Doe dat dan maar snel kleintje! (nb: het enige voordeel voor mij is dat ik je veel voel bewegen maar zelden of nooit pijnlijke stampjes tegen mijn ribben krijg)

2016-01-07_0050

Slecht weer buiten dus ik blijf lekker binnen brainstormen over jou geboortekaartje. Het ontwerp krijgt vorm maar ik ben er toch nog niet helemaal uit… (de naam is ook nog voorlopig want we zijn er nog niet helemaal uit!))

29 januari 2015

Tja die buik daar kan je echt niet meer naast kijken. Gelukkig ben ik tot nu toe van striemen gespaard gebleven (zou dat aan dat veelvuldig smeren liggen of aan goede genen zoals ik al gelezen heb?)

8 februari 2015 – 34 weken

Wohow eindelijk komt er schot in de zaak wat betreft jouw kamertje. Jeroen kon mijn gezaag niet langer aanhoren denk ik (zeg maar mama’s in spe, hoe zou je zelf zijn, over een dikke maand komt dat kleintje al!) en schakelt dus goede vriend Steve in om de nodige assistentie te leveren. Ook het ontwerp dat ik maakte voor het doopsuiker-kastje wordt met mdf-plankjes gemaakt en geverfd. Toch leuk zo’n goeie klusser in huis.

18 februari – 35,5 weken

Nog een echo vandaag, jij bent weer goed bijgekomen (ik ook 🙂 ) en weegt nu 2300 gr. Jammer genoeg lig je wel nog steeds in stuit, dus de volgende afspraak gaan we jou proberen draaien. Daar kan ik me nog niet veel bij voorstellen. Ik hoop eerlijk gezegd dat het niet nodig zal zijn maar – als ik eerlijk moet zijn – in mijn hoofd heb ik me er al bij neergelegd dat ik geen natuurlijke bevalling zal hebben…

Ondertussen vlijtig werken aan de customized vlaggenlijn die ik speciaal aan het naaien ben voor jou geboorte. Ik kan het jammer genoeg met niemand delen, want je naam is ondertussen gekozen en staat er in koeien van letters op 🙂

23 februari 2015 – 36 weken : pakjestijd!

Ik kreeg vandaag een superleuke verrassing: 30 pakjes om de laatste 30 dagen van mijn zwangerschap te vieren én elke dag eentje te kunnen openen. Hoe zalig is dat! Dankjewel lieve Ellen! En ze heeft aan alles gedacht, ja zelfs aan een potje met letterkoekjes om van te smullen moest ik overtijd gaan (ik weet natuurlijk al dat ik waarschijnlijk NIET overtijd ga gaan én dat ik dus meer dan een pakje per dag kan opendoen #leuk)

2 maart 2015 – echo 37 weken en poging tot externe versie

Na de echo kregen we het nieuws dat jij niet meer van plaats veranderd bent lieve schat, en in een laatste poging om een keizersnede te vermijden gaat de gyneacoloog nu proberen je manueel te draaien. Na vandaag wordt dat te moeilijk omdat jij blijft groeien natuurlijk en er steeds minder plaats is. (je weegt nu 2500 gr). Ik stem toe omdat ik toch graag op een natuurlijke manier zou bevallen.

Na 3 keer proberen geeft de gyneacoog het op: jij wijkt niet van je plekje. En eerlijk: ik ben zo blij dat het voorbij is! Dit raad ik niemand aan en zelfs voor al het geld in de wereld laat ik dit ook nooit meer doen. Het was zooo pijnlijk, ik heb Jeroen’s hand fijngeknepen denk ik. Het gevoel is moeilijk te omschrijven maar het voelt alsof je hard in je buik wordt gestampt en al je organen worden platgeknepen. Sorry voor de ‘plastische’ uitleg. Daarenboven ben je ongerust omdat je schrik hebt dat er iets met je kleintje zou gebeuren tijdens die manipulaties.

Gelukkig checken ze nadien nogmaals per echo of alles ok is en moet je een half uurtje aan de monitor blijven hangen. Maar OEF zeg, gelukkig voorbij.

De conclusie is wel dat ik een geplande keizersnede krijg. De dokter vraagt: “heb je 17 maart al iets te doen?” euhhh neee…”Dan ga je bevallen, Hilde!” #slik #ennunaarhuis

Een paar dagen later, al wat bekomen van het “keizersnede”-verhaal begin ik vol goede moed aan het maken van de doopsuiker. Het geboortekaartje is af en zo ook het ontwerp van de stikkers en labels voor de zakjes. Made it all from scratch. En daar ben ik best fier op! #stoeferdatikben 🙂

2016-01-07_0051

En nog wat extra mini-vlagjes…(en ja dat is mijn superbolle buik dat je op de onderkant van de foto ziet!)

En dan is het zover: morgen kom jij ter wereld! Ik kan het nog steeds niet echt vatten, dat wij morgen mama en papa worden! En wat ook héél raar is: niemand weet ervan! Jij bent ons grote “kleine” geheimpje…

Om het toch nog een beetje te vieren gaan we nog een laatste keer met 2-tjes eten in de Viemet in Heffen (een aanrader trouwens, superlekker!)

Vervolgverhaal met véél snoezige gezichtjes van onze kleine meid natuurlijk kan je hier lezen!

Stuur onseen berichtje Deel opFacebook tweet optwitter Pin opPinterest Emailnieuwsbrief

Your email is never published or shared. Required fields are marked *

*

*